Ik ben bang om dood te gaan. Heel veel mensen zijn dat, maar ik ben echt bang. Dat komt omdat ik laatst overlijdensadvertenties las. Dat doen ook veel mensen, soms om te kijken of er nog iemand tussen staat die ze kennen, maar vaker toch om te bedenken dat zij het niet zijn, die in een paar zwartomlijnde regels afgeschreven worden. God heeft tot zich genomen onze lieve moeder, staat er soms in zo’n advertentie. En dat is de aanleiding voor mijn angst. Kijk, ik geloof niet in God, maar veel mensen menen dat ze na hun overlijden en een praatje met Petrus de rest van hun etherische eeuwigheid in extatische vreugde kunnen doorbrengen naast de troon van God. Mij lijkt dat een verdomd…excuseer… heel erg lang feestje, maar misschien is het daar zo gezellig dat je nooit meer weg wilt. En dan heb ik het alleen nog maar over christenen, en zelfs niet eens alle christenen, neem ik aan. Maar er zijn veel meer religies, en niet allemaal doen ze aan God. Of wel, maar ze noemen het anders, en ze zien dat eeuwige leven heel anders voor zich. Een vrij groot aantal maagden schijnt onder sommige islamitische mannen erg populair te zijn. Krijgen overleden islamitische vrouwen ook maagden? En zijn dat dan mannen-maagden? ‘Als ik doodga krijg ik 72 knapen.’ Nog nooit iemand horen zeggen. En hoe kom je als godheid aan zoveel maagden? Is er een maagdenfabriek in de moslimhemel? Dat zijn dan twee religies, maar er zijn er veel meer, en van de meeste weet ik niet eens wat ze met hun doden doen. Een heleboel mensen geloven in reïncarnatie. Veel mensen die aan reïncarnatie denken te gaan doen als ze doodgaan, geloven dat ze een beter mens worden. Sommigen herinneren zich zelfs wat ze in een vorig leven waren, en vrij zelden waren ze moordenaars, verkrachters of bedelaars, en vrij zelden denken ze dat te worden als ze het loodje gelegd hebben. Da’s toch typisch, denk ik dan. Tenzij er een parallelle wereld bestaat waarin alle reïncarnisten rijk, mooi, goed en beroemd zijn. En dan heb je nog de eeuwige jachtvelden, maar daar zit ik een beetje mee. Volgens mij geloven wij alleen maar dat indianen daarin geloven. Ik zelf spreek vrij zelden indianen, en ik heb nog nooit navraag gedaan naar die jachtvelden. En Walhalla, ook zoiets. Dode krijgers die aan een eeuwige dis aanzitten in een grote hal met rondborstige dames met vlechten. Lijkt mij een mannelijke uitvinding, tenzij er in die tijd ook al lesbiennes waren. Er zijn ook mensen die helemaal niks geloven. Die denken dat dood dood is, en dat het enige dat er verandert is dat je in een potje of een kist terechtkomt. Maar wat nou als je christen bent en stiekem in reïncarnatie gelooft? Dat God denkt, het is hier al druk genoeg, ga jij maar even in een nieuw lijf je zonden overdenken. Of stel je voor dat we het allemaal mis hebben. Dat wat we geloven niet waar is. Alle gelovigen denken dat hun god de enige is, en dat zij gelijk hebben, en de anderen niet, maar stel dat ze het allemáál mis hebben? Dat al die goden elke woensdag overleggen over het overlijdensbeleid met een kopje koffie en een schaal koekjes erbij. En dat ze tegen vijven een flesje lostrekken en besluiten het vanaf nu anders te doen. Dat Odin deze week de christenen doet en de god van de Indianen de reïncarnisten. Dat alle christenen een zooitje maagden krijgen en dat alle mensen die niets geloven naar de hemel mogen. Had je je zo verheugd op de hemel, zit je in ene met een reusachtige homp vlees te slempen aan de zij van een welwillende dame. En dat al die mensen die niet aan seks voor het huwelijk deden en tijdens het huwelijk alleen maar vreeën om nazaten te verwekken in ene met een groep verlegen, maar enorm opgewonden maagden geconfronteerd worden. Ze hebben al een eeuwigheid gewacht en zien er enorm naar uit. Of je had gedacht dat er na de dood helemaal niks zou zijn, het liefst gespeld met een hoofdletter N, want dan heeft niks nog enig cachet, en hupsakee, daar word je onderworpen aan een kruisverhoor door Petrus, en zo meteen ga je die God waar je nooit in geloofde persoonlijk ontmoeten, dus hij zal wel in een niet al te best humeur zijn. Daarom ben ik bang om dood te gaan. Straks sta ik, hopend een beter mens te worden in een volgend leven, in ene met pijl en boog op een uitgestrekte prairie. En ik ben vegetariër. Nouja, dan ga ik in elk geval snel dood van de honger.