Een paar jaar geleden was ik niet tevreden over mijn diabetes en de behandeling ervan. Ik moest vaste hoeveelheden eten op gezette tijden. Ik voelde me daardoor erg beperkt, maar vond het moeilijk daar met anderen over te praten, want dat doe je niet als chronisch zieke. De juiste instelling schijnt te zijn ‘Er zijn ergere dingen! Kop op, niet zeuren, want niemand houdt van zeurende mensen!’ Maar ik ben wél een zeur. Ik ben geen blije diabeet met perfecte bloedsuikerwaarden. Bepaald niet, zelfs. Natuurlijk zijn er ergere dingen, maar die heb ik niet. Ik heb diabetes en dat is voor mij moeilijk genoeg. Met een insulinepomp zou ik in ieder geval meer vrijheid hebben, zo beloofden verschillende glanzende brochures me. Dat klonk goed. Een apparaat, ja, maar wel een nuttig apparaat. De mevrouw die me het ding kwam demonstreren deed het voorkomen alsof dit helemaal het einde was voor een diabeet. Ik vroeg haar of ze zelf diabetes had. Dat had ze niet. Ik vroeg haar of ze wel eens zo’n pomp geprobeerd had. Dat had ze niet. Toch was ze razend enthousiast over de pomp, die mijn leven enorm zou verbeteren. Ik was niet zo zeker over dat enorm en helemaal het einde; ik wilde alleen maar betere bloedsuikers en iets meer vrijheid. Ons gesprek ging ongeveer zo:

Pompmevrouw: Zelfs met diabetes kun je tegenwoordig vrij normaal leven. Er zijn allerlei geweldige apparaten, zoals deze insulinepomp, waardoor je leven veel gemakkelijker wordt. Kijk, deze ziet er zelfs uit als een mobieltje. Zo wordt het bijna leuk om diabetes te hebben!

Ik: Nou, inderdaad. Iedereen zou wel diabetes willen met zo’n ding. Geen wonder dat steeds meer mensen het krijgen. Strak dingetje wel, die. Heeft-ie touchscreen, kan ik er een apart toetsenbordje bij krijgen? Kun je er ook iemand mee bellen? Muziek mee afspelen?

Pompmevrouw: Nou, dat niet, maar hij geeft automatisch een waarschuwingssignaal als er iets fout gaat.

Ik: Laat eens horen? Geweldig! Het klinkt als een computerspelletje… bliep, bliep bliep! Vast een nieuw record. Maar…geen muziek? Het zou wel leuk zijn als hij ‘higher and higher’ speelde als mijn bloedsuikers de pan uitrijzen.

Pompmevrouw: Ik vind dat je daar geen grapjes over moet maken.

Ik: Ik maak helemaal geen grapjes. Ik vind alleen dat het klinkt als een computerspelletje. Luister dan, da da da daaah…. Volgende level.

Pompmevrouw: Volgens mij neem je dit niet serieus.

Ik: Niemand neemt dit  meer serieus dan ik. Geloof me, ik lig er ‘s nachts wakker van.

Pompmevrouw: Goed, je kunt dus alle data van de pomp naar je computer of je telefoon downloaden, en ook alle waarden uit je bloedsuikermeter. Door deze apparaten wordt het leven een stuk eenvoudiger…je bent als het ware je eigen diabetesmanager!

Ik: Ik heb de wereld aan apparaten, maar ik heb nog steeds diabetes. Waarom zijn er nog geen volledig automatische apparaatjes die bloedsuikers meten en de insulineafgifte erop aanpassen? Eén apparaat voor alles? Ik bedoel, als de hobbits een ring hebben die over iedereen heerst, dan moet een pomp die mij regeert toch tot de mogelijkheden behoren.

Pompmevrouw: Nou, dat is behoorlijk ingewikkeld. Er wordt aan gewerkt.

Ik: Dat wordt al zo lang gezegd. Volgens mij levert het gewoon veel meer op om telkens een kleine verandering te verkopen dan in een keer een grote. Misschien moet ik aandelen kopen.

Pompmevrouw: Niet zo cynisch, zeg. Is het niet geweldig wat er allemaal mogelijk is? En je hoeft jezelf nu in ieder geval niet meer vier keer per dag te injecteren. Dat moet toch een opluchting zijn?

Ik: Oh, ja. Ik zie er in ieder geval uit als de bionische vrouw. Of een Borg.

Pompmevrouw: Nou neem je het weer niet serieus.

Ik: Zeker wel. Ik zou best een Borg willen zijn. Verzet….is zinloos.

Pompmevrouw: Nou, ik weet zeker dat je leven hierdoor een stuk beter wordt!

Ik: Tie da die daaaaah… oh. Game over. Levens over: nul. Nieuw spel?