Het schijnt dat depressie en creativiteit samenhangen. En depressie en diabetes. Of diabetes en creativiteit samenhangen weet ik niet, maar ík lijd in ieder geval aantoonbaar aan diabetes. Ook word ik regelmatig beschuldigd van creativiteit, en kan ik niet ontkennen dat ik een piekeraar met depressieve periodes ben. Misschien is dat te wijten aan de diabetes, misschien ook niet. Je kunt diabetes niet van ál je mankementen de schuld geven. Verband of niet, soms lig ik verlamd van angst wakker met nachtmerries waaruit ik niet kan ontwaken omdat ik al wakker bén. Gitzwarte gedachten over al die enge complicaties die ik kan krijgen, nee, vast krijg; of… eigenlijk is het alleen een kwestie van tijd voordat ik blind in een rolstoel aan de dialyse hang. En dan word ik de volgende ochtend moe wakker en weet ik zeker dat ik zo weinig energie heb door die klotediabetes. In mijn zwarte momenten ontbreekt het me aan creativiteit, dat is duidelijk.

Maar er zijn ook momenten dat ik het in mijn broek doe van het lachen, en niet omdat ik als gevolg van diabetes incontinent geworden ben (kan dat, eigenlijk? Nee toch, he?), maar omdat ik zojuist vijf minuten aan de muur heb staan krabben omdat ik in mijn hypoglycemische staat zeker weet dat de deur dáár zit, of omdat er blauwe vlekken in de vorm van Elvis op mijn koekje zitten, of omdat ik me realiseer dat ik probeer mijn benen door de armsgaten van mijn shirt te steken. En soms ben ik innig tevreden als ik om drie uur ’s nachts in mijn eentje een feestmaal aanricht van een restje kaas gedoopt in chutney en een half glaasje cola waar de prik bijna uit is. En als ik met mijn suikertante op de bank zit te meten en we doen een wedstrijdje wie het best haar bloedsuiker voorspelt, ervaar ik niet alleen een band, maar ook plezier. Vooral als ik er het dichtst bij zit. Creativiteit en humor zijn voor mij als diabeet bijna onmisbaar. Om me staande te houden, maar waarom niet ook voor de lol? Ik goochel met koolhydraten, speel Vader Jacob op mijn pomp, en verhef het diabetische leven tot een onuitputtelijke bron van grappen. Wranger dan joodse humor, maar minstens even lollig, vind ik dan. Vooral als ik een hypo heb.

Het niveau van kunstenaars met diabetes als Toulouse-Lautrec en Ella Fitzgerald kan ik nooit evenaren – ik weet trouwens niet of een van beiden behalve diabeet ook depressief was, en of dat dan verband hield met hun diabetes of juist met hun kunstenaarschap – en voor de club van 27, het illustere gezelschap van jong gestorven, al dan niet depressieve muzikanten, ben ik al lang te oud en bovendien, op tournee met suiker lijkt me niets. Maar als creatieve diabetes ooit tot kunstvorm verheven wordt, sta ik aan de top.

Eerder verschenen op Mydiabetesdigital.com