Ik ben toe aan een nieuwe pomp, vindt de pompenfirma. Wat mij betreft doet het ding wat het moet doen en hoef ik geen nieuw apparaat. Als iets niet kapot is, hoef je het toch niet te maken of te vervangen? En ik ben geen gadgetfreak; ik heb al te veel zooi, dus waarom elke keer meer en nieuwere zooi aanschaffen? De mensen die in een lange rij gaan staan om een aaifoon zoveel te halen…ik begrijp ze niet. Is nummer vijf beter? Daarover lijken de meningen te verschillen, maar hij is NIEUW NIEUW NIEUW en dus móet je er een hebben. En dat kan niet volgende week, want dan heeft iedereen er al een en ben je dus niet hip, en bovendien ligt overmorgen nummer zes in de winkel en je moet als Apple-fanboy m/v natuurlijk wel voorop lopen. Onbegrijpelijk. De medische industrie is gelukkig niet zo op hebberige hipsters gericht, en bovendien lacht mijn verzekering me keihard uit als ik elk jaar een nieuwe pomp wil: ‘We spreken u over vier, vijf jaar wel weer!’ Maar mij hoor je daarover niet klagen. Wie je wel hoort klagen is de oude pompenboer. Die vindt het helemaal niet leuk dat ik overstap naar een ander merk. Het begon met een brief: ‘Tijd voor een nieuwe pomp. De pomp waar u zo tevreden over bent maken we niet meer, dus neem toch vooral ons nieuwe model.’ Ik bekeek het nieuwe model eens in de bijgeleverde folder, en besloot te kijken wat er nog meer te koop was. Nergens kreeg je, zoals ik gewend was, nog standaard een set van twee pompen, en bovendien bleken pompen met voorgevulde ampullen in ene zó jaren negentig. Maar ik vond ze juist handig. Waarom zou ik insuline willen overhevelen van het ene heel kleine flesje naar het andere heel kleine flesje? Ik schijn de enige te zijn die bezwaren heeft, want er is geen enkele pomp meer waar ik zo een insulinepatroon in kan proppen. Mehh. Jarenlang had ik de enige pomp waar dat mee kon, en dus was het altijd vrij makkelijk kiezen als ik weer een nieuwe moest. Nu had ik veel meer keus. Dat realiseerde mijn vaste leverancier zich vast ook, want na die brief kreeg ik een telefoontje van ze. Of ik het al wist. Nee, ik wist het nog niet, ik wilde eerst met de diabetesverpleegkundige overleggen. Een maand later stuurde de leverancier me een doos. Op de doos stond ‘informatiepakket’. Ik was onder de indruk. Tot ik de doos opende. Het informatiepakket bevatte 1) De folder die ik al had, en 2) een schuimrubber pomp. Ik sloopte de doos om te kijken of er nog meer was, maar niks. Het was een prachtige doos, dat wel. In de folder stond een heleboel niet wat ik wél wilde weten, en aan het schuimrubber gevalletje zat geen ringetje, dus als sleutelhanger gebruiken kon niet: prullenbakvulling. Verder was het echt een prachtige, wondermooi geconstrueerde doos, had ik dat al gezegd? Een maand later werd ik wéér gebeld namens de pompenboer. Of ik al besloten had. Nee. Ik had namelijk nog niet met de diabetesverpleegkundige gepraat, en had ik vorige keer niet al gezegd dat ik dat gesprek wilde afwachten voor ik koos? Ja, prima, wat fijn dat ik zo grondig te werk ging, vond de mevrouw die me belde. Grondig zijn ze zelf ook: net werd ik al wéér gebeld. Weer diezelfde mevrouw, die wilde weten of ik al besloten had. Eigenlijk wilde ik dit zeggen: ‘Luister es! Jullie kunnen niet leveren wat ik wil hebben. Jullie geven me méér werk in plaats van minder. Makkelijk leven met diabetes, my ass. Jullie nieuwe pomp is lomp, en mijn vuilnisbak vond jullie informatiepakket niet lekker. Mijn hele schuur stond meteen vol met oud papier, malloten! Besteed nou eens de helft van je marketingbudget aan het maken van goede spullen in plaats van me dozen vol lucht, prutjes en dubbele folders te sturen! Hebben jullie nog nooit gehoord van stijgende kosten in de zorg? En hou op met me te bellen!’ Maar dat deed ik niet. Ik legde uit dat ik voor een concurrerende pomp had gekozen en waarom. En toen begon het dissen pas echt. Met die nieuwe pomp moet je vijf jaar doen en met de hunne maar vier jaar. Ik vind dat een voordeel. Milieutechnisch en keuzetechnisch. Dat Apple hebberige hipsters daas maakt van hebzucht zal me worst wezen. Ik kies een pomp die doet wat hij moet doen, en als dat vijf jaar is in plaats van vier is dat prima. Dat was heel positief gedacht van mij, vond de soon-to-be ex-leverancier. Wist ik wel dat de nieuwe pomp ook nog eens moeilijker in het gebruik was dan hun pomp? Je moest namelijk meer ‘bevestigingsacties’ uitvoeren en daarom kwamen veel mensen uiteindelijk met hangende pootjes terug naar de triomfantelijke lompe pompmaker. Maar sinds ik mezelf in mijn slaap een dosis insuline toediende, is geen bevestigingsactie me te veel. En ik had niet om dit telefoontje gevraagd, en ik moest trouwens heel nodig plassen, en die mevrouw van de nu definitief voormalig leverancier leuterde maar door. Was een pomp kiezen maar zo simpel als een Apple-apparaat kopen! Je gaat in een rij staan, en een paar uur later heb je wat je wil. Als je uitgespeeld bent, koop je het nieuwe model. En Apple valt je niet zo vaak lastig. Nog nooit heeft iemand van Apple me gebeld om Samsung, Sony of HTC te bashen. Lieve Applemensen, kunnen jullie geen insulinepompen gaan maken? Dan kan ik eindelijk ook ook foto’s maken en whatsappen met mijn nieuwe pomp. Ik heb al een naam bedacht: de iPomp.